Πρόσφατο εύρημα / Unter den jüngsten Funden

Οι πρώτες μεταφράσεις του ημερολογίου 1946-1949 του Max Frisch που εκδόθηκαν, ήταν η ιταλική, η γαλλική και η ελληνική. Το 1962 η ιταλική, το 1964, 14 χρόνια μετά τη γερμανική έκδοση, η ελληνική και η γαλλική. Η αγγλική μετάφραση εκδόθηκε το 1977. Έκπληξη.

Φρις, Μαξ: Ημερολόγιο (του μεταπολέμου) 1946-1949. Μετάφραση Δέσπω Διαμαντίδου, Ανδρέας Πάγκαλος. Αθήνα: Κοχλίας, 1964.

Πολύ σημαντικό κείμενο όπως και το διάδοχό του, το ημερολόγιο 1966-1971. Προέκυψε το όλο θέμα με αφορμή τη μελέτη μιας σύγχρονής μας ελληνικής αυθιστόρησης. Το ένα φέρνει το άλλο (βλ. προηγούμενη ανάρτηση). Άλλο ένα δείγμα της κινητικότητας στα πολιτισμικά τη δεκαετία του 1960. Πριν και μέχρι τη δικτατορία. 

Die ersten Übersetzungen des Tagebuches 1946-1949 von Max Frisch, die herausgegeben wurden, waren die italienische, die französische und die griechische. Im Jahre 1962 die italienische und 1964, 14 Jahre nach der deutschen Ausgabe, die griechische und die französische. Die englische Übersetzung erschien 1977. Eine Überraschung.


Ein bedeutender Text, so wie auch das Nachfolge-Journal 1966-1971. Der Fund kam bei der Lektüre einer zeitgenössischen griechischen Selbstdarstellung heraus. Eine dieser Kettenlektüren (s. letzten Post). Ein weiterer Nachweis der kulturellen Mobilität in Griechenland der 60er Jahre. Vor und bis zu der Diktatur.

Ημερολόγιο και αυτοβιογραφία

Η διαφορά τους δεν έγκειται, κατά τη γνώμη μου, στον ιδιωτικό (του) VS δημόσιο χαρακτήρα (της), αλλά σχετίζεται με το θέμα της διαδραστικότητας αν δανειστούμε τον όρο αυτό από τη θεωρία της ομιλιακής πράξης (βλ. Mead) και τον μεταφέρουμε στη μη σωματική επικοινωνία, δηλαδή στη γραφή. Από όλα τα αυτοβιογραφικά είδη το χωρίζει το ημερολόγιο ακριβώς αυτή η απουσία.

Nicht sein privater VS ihr öffentlicher Charakter trennt das Tagebuch von der Autobiographie bzw. von allen anderen autobiographischen Gattungen, sondern die Abwesenheit jeglichen Interaktionismus, wenn wir uns erlauben, diesen Begriff aus der Sprechakttheorie auszuborgen (s. Mead) und ihn bei der (körperlosen) écriture anzuwenden.