Αυτό το ωραίο ερώτημα όπως διατυπώνεται εύστοχα σε νεότερη έρευνα για σκηνοθετικές προσεγγίσεις της τραγωδίας του Σοφοκλή και κυρίως για την πρόσληψή τους από την ελληνική θεατρική κριτική και τελικά για διαχρονικές αντιλήψεις περί αρχαίου δράματος στην Ελλάδα, προέκυψε από την τελευταία ανάγνωση της μονογραφίας για την κατάρτιση των ευρετηρίων (ιδίως το θεματικό ευρετήριο ήταν απερίγραπτο). Στις τελευταίες βιβλιογραφικές συμπληρώσεις και οι Σελίδες αυτοβιογραφίας του Δημήτρη Ροντήρη όπου και η πρωτιά παράστασης αρχαίου δράματος του Βασιλικού Θεάτρου σε ανοικτό χώρο (πρεμιέρα 1/7/1936, Ωδείο Ηρώδου Αττικού), εξ ου και το εξώφυλλο του προγράμματος, η πρώτη σκηνοθεσία αρχαίου δράματος από τον Ροντήρη, η πρώτη παράσταση αρχαίου δράματος στην Επίδαυρο (11/9/1938) και η πρώτη φορά που ελληνική κρατική σκηνή περιόδευσε εκτός Ελλάδος (1939, Αγγλία, Γερμανία). Στις βιβλιογραφικές αναζητήσεις μου για τον δάσκαλο του Ροντήρη, τον γερμανό σκηνοθέτη Max Reinhardt, ανακάλυψα την πολυσυζητημένη Ηλέκτρα των Hofmannsthal/Reinhardt (πρεμιέρα 30/10/1903, Βερολίνο), μάλλον πρώτη σκηνοθετική προσέγγιση του Reinhardt τέτοιας θεματικής και, συνελόντι ειπείν, άλλα ήταν τα ερωτήματά μου, αλλού κατέληξα. Το ότι τώρα θα έκλεινα το βιβλίο με νέες αημαντικές ελληνικές έρευνες εποπτείας που ανοίγουν άλλους επιστημονικούς κριτικούς δρόμους θέασης του παρελθόντος, αυτά είναι αποτελέσματα του ότι είχα την ευκαιρία να δώσω χρόνο στην ολοκλήρωση της ιστορίας της ελληνικής αυτοβιογραφίας.
Σε αυτά τα πλαίσια και η εμπεριστατωμένη μονογραφία που προέκυψε από τις αναζητήσεις μου για τον ν. 1268/82.
